مباحث قانوني و اخلاقي

اهداف علمي و رفتاري، بعد از مطالعه اين مبحث، به مطالب زير دست خواهيد يافت.

1-توصيف آئين نامه هاي محلي و سازماني كه امدادگران استفاده مي كنند.

2-تعريف (عمل به وظيفه) هم چنانكه به يك امدادگر مربوط مي شود.

3-توصيف استاندارد هاي مراقبت و هدف از مراقبت براي يك امدادگر.

-توصيف و مقايسه انواع رضايتها:

الف)رضايت صريح و روشن ب)رضايت ضمني ج)رضايت براي افراد صغير د)رضايت براي افرادي كه بيماري رواني دارند.


رضايت به منظور معالجه:

رضايت به طور ساده به معني موافقت يا اجازه مي باشد. با اين وجود، از نظر قانوني چندين نوع رضايت وجود دارد، كه شما به عنوان امدادگر بايد با آنها آشنا باشيد:

الف) رضايت صريح و روشن:

رضايت واقعي است كه شخص جهت مراقبت يا انتقال به امدادگر مي دهد. اگر به مصدوم نزديك شديد و پس از معرفي خودتان او متوجه شد كه شما امدادگر هستيد و رضايت صريح و روشن جهت اقدامات امدادي به شما داد، مي توانيد عمليات امداد را آغاز كنيد.

ب)رضايت ضمني:

رضايت دريافت مراقبتهاي اورژانسي در نظر گرفته شده مي باشد. زيرا ممكن است شخص بيهوش، صغير، بدحال و يا آنقدر بدآسيب ديده كه نمي تواند پاسخ دهد. هر مصدومي كه انجام مراقبتهاي اورژانسي را درك نكند، مي توان در مورد او تحت اصول رضايتهاي ضمني به اقدام پرداخت، خصوصاً افرادي كه قادر به برقراري ارتباط نيستند. بنابراين، جهت رسيدگي به مصدومين كه بيهوش است، امدادگر هيچ تاملي نبايد بكند.

ج)رضايت براي افراد صغير:

افراد صغير افرادي هستند كه هنوز به سن قانوني تعيين شده از سوي كشورهاي مختلف نرسيده باشند، طبق قانون، افراد صغير(كه ممكن است 18 سال سن داشته باشند) و قادر به صحبت كردن در مورد خودشان نمي باشند، در بسياري حالتها، براي معالجه اورژانسي كه لازم است توسط پرشك براي يك فرد صغير انجام شود، بايد منتظر دريافت اجازه از سوي والدين يا قيم قانوني مصدوم باشد. چنانچه فرد صغيري احتياج به مراقبتهاي اورژانسي در محل حادثه داشته باشد، و امكان گرفتن سريع اجازه مداوا از سوي والدين يا قيم قانوني فرد صغير موجود نباشد، جهت ارائه مراقبتهاي اورژانسي هيچگونه تأمل و ترديدي نكنيد. بخاطر داشته باشيد كه انجام مراقبتهاي خوب پيش بيمارستاني، اولين مسئوليت شما است. با پيگيري انجام اين دوره از عمليات كه براي مصدوم بهترين است خواهيد توانست در جايگاه قانوني محكمي قرار بگيرد.

د)رضايت از افرادي كه بيماري رواني دارند:

اگر بيمار يا مصدوم، از نظر رواني از واقعيت منفصل شده است، خطر جدي متوجه خودش و ديگران خواهد بود، و امداد را نخواهيد پذيرفت و به دنبال آن موضوعات قانوني بغرنج مي شود و شما بايد روش منطقي برخورد با اين مصدومين را بدانيد، زيرا حتي براي پرسنل پزشكي آموزش ديده كنترل چنبن صحنه هايي مشكل مي باشد.

معمولاً اگر به نظر برسد كه شخص تهـــديدي براي خود يا ديگران است و مداوا را نمي پذيرد. نياز به برنامه اي است تا مراتب قانوني صورت گيرد. براي كار كردن با مجريان قانون، هيچ تاملي نكنيد، زيرا اين جريان شايد نيازمند صدور گواهي يك دستور حفاظتي باشد.

هـ) امتناع مصدوم از مراقبت:

بخاطر داشته باشيد كه هر شخصي كه از لحاظ روحي صلاحيت و شايستگي دارد، اين حق قانوني را دارد كه از مداوايي كه از سوي امدادگران در هر زماني انجام شد، امتناع كند. مي توانيد با شخصي كه از مداوا سرباز مي زند، صحبت كنيد و سعي كنيد به او در درك عوارض امتناع از پذيرش مراقبت مناسب پزشكي كمك كنيد. گاهي اوقات، ديگر ارائه دهندگان سرويسهاي فوريتهاي پزشكي يا نيروهاي انتظامي شايد موفقيت بيشتري در زمينه متقاعد كردن مصدوم در مورد نياز به دريافت اقدامات امدادي داشته باشند.

5-توضيح اهداف خواسته هاي حياتي و راهنمائي هاي پيشرفته.
6-توصيف اهميت مفهوم هاي قانوني زير

الف)ترك مصدوم ب)مرگ در صحنه حادثه ج)غفلت از وضعيت مصدوم د)اطلاعات محرمانه
خواسته هاي حياتي:

خواسته هاي حياتي، موقعيتهايي را كه بيمار حاضر به انجام كارهاي خاص پزشكي نيست، مشخص مي كنند. براي مثال، بيماري كه در مرحله پاياني زندگي قرار گرفته، شايد نخواهد كه مراحل C.P.R براي او انجام شود، از آنجا كه امدادگران در موقعيت تشخيص نمي باشند، كه آيا خواسته هاي حياتي با ارزش است، و يا اينكه موقعيت بيمار را تعيين كنند، بايد مراقبت مناسب امدادي را شروع كنند و پرسش را مورد خواسته هاي حياتي را كنار بگذارند.



ترك مصدوم:

ترك مصدوم موقعيتي است كه در آن يك شخص آموزش ديده مراقبت اضطراري را شروع مي كند ولي قبل از اينكه شخص ديگري به محل حادثه برسد و بيمار را تحويل بگيرد، او را ترك كند. وقتي مداوا را شروع كرديد، بايد تا زمان رسيدن شخصي كه حداقل به اندازه شما آموزش ديده مداوا را ادامه دهيد و بعد به او واگذار كنيد. بعد از مداوايي كه آغاز كرده ايد، نبايد بدون اينكه مراقبت هاي را براي مريض تكميل كنيد او را ترك نماييد. شايعترين شكل ترك مصدوم به اين صورت است كه: امدادگر بر بالين بيمار فراخوانده مي شود، بيمار را معاينه مي كند، وضعيت بيمار را ارزيابي مي كند ولي جهت انتقال بيمار به بيمارستان كوتاهي مي كند و مدتي بعد متوجه مي شوند كه بيمار مرده است. ولي او را ترك كرده اند.



اشخاص مرده در صحنه و حادثه:

وقتي كه به محل حادثه رسيديد، چنانچه نشانه اي از حيات در فرد وجود دارد، بايد مراقبتهاي مورد نياز را شروع كنيد، افرادي كه به طور حتم مرده اند، بايد مراحل آنها طبق قوانين سازمان انجام شود.

معمولاً، تنها نشانه ها و علامتهائي كه براي اشخاص مرده، استفاده مي شود، چهار علامت و نشانه زير هستند:

1-كبودي وابسته (ليويديتي):

ته نشست خون پس از مرگ، تغيير رنگ ارغوني تا ارغواني متمايل به قرمز در قسمتهايي از بدن فرد كه نزديكتر به زمين بوده است (از لحاظ جاذبه) اتفاق مي افتد. تشكيل آن به علت تجمع خون تحت تأثير جاذبه در رگهاي خوني اين نواحي است. اين تغيير رنگ 15 دقيقه تا 2 ساعت پس از مرگ شروع و طي 8 تا 12 ساعت به حداكثر رسيده و بدون تغيير و ثابت مي شود.

2-جمود نعشي:

سفت شدن عضلات بدن و اندامها – مثلاً دست يا پا در يك وضعيت خاصي خشك شده و ثابت مانده است. جمود نعشي 2 تا4 ساعت پس از مرگ شروع و طي 6 تا 12 ساعت كامل مي شود.

3-فساد و گنديدگي واضح جسد:

تجزيه بافت و گوشت پوسيده البته با توجه به شرائط محيطي فقط وقتي بيش از يك روز از مرگ شخص گذشته باشد، اتفاق مي افتد.

4-جراحات يا آسيبهاي كشنده واضح:

جدا شدن سر يا سوختن تا حد خاكستر شدن و ….، بدين معناست كه هيچ فرصتي براي انجام اقدامات امدادي براي مصدوم وجود ندارد.

اگر هر يك از اين علائم وجود داشته باشد، بايد شخص را مرده تصور كنيد و اقدامات بعدي را نيروي انتظامي و پزشكي قانوني ( در صورت نياز با همكاري شما ) انجـــام مي دهند.

غفلت ( قصور):

انحراف از استانداردهاي پذيرفته شــــده مراقبت كه منجر به آسيـب بيشتر مصدوم مي گردد. غفلت و قصور وقتي اتفاق مي افتد كه مصدوم آسيب و يا زمان اضافه اي را متحمل مي شود كه ناشي از بكاربردن مراقبتها به روشي است كه با استانداردهاي مورد نظر براي شخصي با آموزشهاي مشابه در شرايطي مشابه هماهنگي ندارد. براي اينكه غفلت و قصوري اتفاق بيافتد، اين چهار موقعيت بايد وجود داشته باشد:

1- عدم عمل به وظيفه 2- آسيبهاي حاصله 3- كم كاري 4- عامل اوليه

اگر در ارائه مراقبت مطابق با سطحي كه آموزش ديده ايد كوتاهي كنيد، اين مي تواند به عنوان كم كاري تلقي گردد براي اينكه غفلت از مصدوم ثابت شود، مصدوم بايد آسيبهاي پايداري به علت مراقبت نامناسب شما داشته باشد. آسيبهايي كه در ارتباط با كوتاهي شما درانجام صحيح عمليات مي باشند عامل اوليه يا عامل مربوط به كوتاهي در عمليات خوانده مي شوند.



اطلاعات محرمانه:

اكثر اطلاعات بيماران محرمانه است، اطلاعات محرمانه شامل رويداد و واقعه مربوط به بيمار، تاريخچه بيمار، يافته هاي در مورد ارزيابي از وضعيت بيمار و مراقبتهاي ارائه شده مي باشد. اين اطلاعات تنها با ديگر پرسنل پزشكي كه درگير امر مراقبت از بيمار مي باشند، در ميان گذاشته شود. نبايد در مورد اين اطلاعات ويژه با خانواده و دوستانتان بحث كنيد.

بسياري اطلاعات در مورد امر مراقبت از بيمار، به عنوان اطلاعات عمومي طبقه بندي مي شود. اطلاعات عمومي شامل ذكر نوع واقعه و نام بيمار و معمولاً اطلاعاتي مي باشند كه از طريق جرايد منتشر مي شوند.

· توجه: هر گونه اطلاعاتي در مورد بيمار، محرمانه است.

-توصيف وقايع قابل گزارش
وقايع قابل گزارش:

سازمانهاي امدادي معمولاً به صورت خاص موظف به ارائه بعضي گزارشات و وقايع مشخص مي باشند كه از جمله آنها انواع جرم و جنايت و بيماريهاي عفوني مي باشد، كه در مورد هر كدام نياز به هماهنگي فوري با سازمانهاي مربوطه مي باشد. (بعضي از انواع اين جرمها در مبحث گزارش نويسي ذكر شده است.)



عمليات صحنه جنايت:

بسياري از موقعيتهاي پزشكي اورژانسي، همان صحنه هاي جنايت هستند. به عنوان يك امدادگر، بايد در ذهنتان، به موارد زير توجه داشته باشيد:

1-ازخودتان محافظت كنيد، قبل از ورود به صحنه در مورد ايمني صحنه مطمئن شويد.

2-اگر حدس مي زنيد كه صحنه جنايت ايمن و مطمئن نيست، منتظر بمانيد تا نيروهاي انتظامي اشاره كنند كه صحنه براي ورود امن شده است.

3-اولين كار شما مراقبت از بيمار است. هيچ چيز به جز امنيت شما نبايد مانع از انجام تلاش و كوشش شما شود.

4-فقط در صورتي كه لازم است، بيمار را حركت دهيد. مثل انتقال سريع به بيمارستان C.P.R با مداواي شوك شديد، اگر لازم است كه بيمار را حركت دهيد، يك عكس فوري از صحنه تهيه كنيد.

5-فقط آنچه را كه جهت ارزيابي از وضعيت بيمار لازم است به آن دست بزنيد، لمس كنيد.

6-صحنه جنايت را براي تحقيقات بيشتر به همان حالت نگه داريد و سايل را حركت ندهيد مگر اينكه مزاحم توانايي شما براي انجام مراقبت باشد. اگر نياز به حركت وسايل است، تا حد ممكن فقط به مقدار كمي آنها را جابجا كنيد.

7-دقت داشته باشيد كه تجهيزات را كجا مي گذاريد، شواهد و مدارك مي تواند با گذاشتن تجهيزات روي آنها تغيير كند و يا حتي از بين برود.

8-افرادي كه حضور آنها لازم نيست مثل همسايه هاي كنجكاو و …. را از محل حادثه دور نگه داريد.

9-بعد از اينكه بر بالين بيمار در صحنه جنايت حاضر شديد، گزارش كوتاهي در مورد جنايت بنويسيد و طراحي از صحنه بكشيد كه نشان بدهد چگونه و كجا مصدوم را پيدا كرده ايد. چنانچه نياز باشد كه دو يا سه سال بعد جزئيات صحنه يا تصادف را به خاطر بياوريد اين كار بسيار مفيد و لازم است.



ارائه اسناد و مدارك:

وقتي مداواي بيماري را انجام مي دهيد، مشاهدات خود را در مورد صحنه، وضعيت بيمار، و مداوائي كه ارائه داده ايد ثبت كنيد. ارائه اسناد و مدارك بايد برطبق سياستهاي سازمان خودتان باشد. و به اين دليل مهم است كه شما قادر نخواهيد بود كه به خاطر بياوريد كه چه مراقبتهايي را به كليه بيماران ارائه داده ايد. ارائه اسناد و مدارك براي ثبت قانوني مداوائي كه انجام داده ايد، لازم است و همچنين در وقايع دادگاهي نيز مورد نياز خواهد بود و همچنين ارائه اسناد و مدارك مبنايي براي ارزيابي از كيفيت مراقبتهاي انجام شده مي باشد.

-توصيف مراحل انجام شده درصحنه جنايت

9-توضيح دلايلي براي ارائه اسناد و مدارك



آئين نامه ها:

به عنوان يك امدادگر، شما در حيطه اي از آئين نامه هاي گوناگوني بايد عمل كنيد كه شامل آئين نامه هاي محلي، سازماني و كشوري مي باشد.شما بايد با اين آئين نامه ها آنهائي هستندكه ناظرو كنترل كننده سما در انجام كار به عنوان يك امدادگر باشند.مثلاً شما ممكن است به گواهي نامه اي احتياج داشته باشيد كه صلاحيت شما را به عنوان يك امدادگر تأييد نمايد و يا در سازمان استاني و يا كشوري نام شما رسماً ثبت شده باشد. شما مسئول هستيد كه هر گونه گواهي نامه لازم و يا عضويت خود را در سازمانهاي مربوط همواره به روز و معتبر، حفظ و تمديد نمائيد.



عمل به وظيفه:

مسئوليت قانوني يك امدادگر جهت عمليات امداد و ارائه مراقبتهاي اورژانسي را وظيفه كاري مي گويد .اولين اصل قانوني، توجه به عمل به وظيفه است. به عنوان يك شهروند عادي كه به صحنه تصادف انومبيل وارد مي شويد، از لحاظ قانوني ملزم به توقف و ارائه مراقبتهاي فوري از مصدوم نيستيد. ولي در صورتي كه به عنوان يك امدادگر در يك سازمان كار مي كنيد و به صحنه تصادف اعزام شديد، اين يك مسئوليت و وظيفه كاري است. شما بايد بيدرنگ در صحنه حادثه اقدام كنيد و مراقبتهاي فوري اورژانسي را با تجهيزات موجود در محدوده آموزشهايي كه ديده ايد انجام دهيد، هر گونه نقص و ايرادي در عمليات امداد يا ارائه مراقبتهاي فوري اورژانسي باعث مي شود كه شما و يا سازمان (و يا هر دو) در معرض مسائلي قانوني قرار بگيرد.



استانداردهاي مراقبت:

روشي است كه اشخاص طبق آن روش بايد عمل كنند و يا بايد مراقبت را ارائه دهند. در زمينه ارائه مراقبت به مصدومين تا چه حدي از شما انتظار مي رود؟

به عنوان يك امدادگر، نمي توانيد مسئول كليه مطوح مراقبت باشيد كه از يك پزشك انتظار مي رود، اما شما مشمول ارائه سطوحي از مراقبتها مي باشيد كه شخصي با آموزشهاي مشابه تحت شرايط يكسان انجام مي دهد. به عنوان شخصي كه در دوره هاي امدادگـــري آموزش ديده ايد، انتظـار مي رود كه از دانش و مهارتهايي كه آموخته ايد، استفاده كنيد.

شرايطي كه در آن شما اين مراقبتها را بايد ارائه دهيد، شايد براستانداردهاي مراقبت نيز تاثير داشته باشد. براي مثال، اگر در تاريكي و باران كار مي كنيد، شايد به خوبي كسي كه در اتاق روشن كار مي كنـد، قادر به انجام وظيفه نباشيد. با پذيرفتن استانداردهاي مراقبت بايد با حداكثر توانايي خود اقدامات امدادي را انجام دهيم، آنگونه كه يك فرد محتاط و منطقـــي با آموزشهاي مشابه شما در اين شرايط عمل مي كند.

چارچوب و محدوده درماني كه شما به عنوان يك امدادگر در آن فعاليت مي كنيد، به صورت كامل در دوره هاي آموزشي براي شما تشريح مي شود ولي در بعضي حالتها، پزشكان راهنما به وسيله راديوي دو طرفه يا بيسيم، راهنمـــائي هاي خود را ارسال مي كنند.



مسئوليتها و صلاحيت اخلاقي:

جامعه و سازمان شما با مسئوليتهاي خاص اخلاقي به عنوان يك امدادگر به شما سپرده شده است، شما در زمينه تشكيل و پذيرش استانداردهاي حرفه اي رفتاري مسئوليتهايي داريد. اين كار مستلزم داشتن دانش و مهارتهاي روز جهت ارائه مراقبتهاي خوب به مصدومين مي باشد.شما همچنين مسئول تجديد نظر در زمينه كارهائي كه انجام داده ايد و ارزيابي تكنيكهاي مورد استفاده مي باشد. بايد زمان عمليات، فعاليت امدادگريتان را ارزيابي كنيد و سعي كنيد نتايج اقداماتتان را از طريق پزشكان راهنما و يا پرسنل بيمارستان، پيگيري كنيد.

هميشه در جستجوي راههائي براي بهبود عمليات اجرائي خود باشيد. تداوم كلاسهاي آموزشي و تشكيل دوره هاي جديد جهت مطابق شدن شما با مسائل روز طراحي شده است. رفتار اخلاقي مستلزم داشتن صداقت است. گزارشاتي جهت انعكاس دقيق وضعيت موجود تهيه كنيد. هرگز گزارشي را تغيير ندهيد مگر اينكه قصد اصلاح غلطهاي آن را داشته باشيد. بخاطر داشته باشيد كه عملياتي كه شما در چند دقيقه اول عمليات اورژانسي انجام مي دهيد، ممكن است باعث مرگ و يا تداوم زندگي مصدوم شود. داشتن صلاحيت حرفه اي و اخلاقي، براي خودتان و مصدوم قابل ارزش است.

فرهاد شرف پور مربی امداد و نجات
برای تماس با من با پست الكترونيك
mosaferaseman2002@yahoo.com









/ 0 نظر / 7 بازدید